Door Johanna Brouwer
Voor de laatste teamwedstrijd van Souburg-C stond Frans zelfs al twintig minuten voor de geplande vertrektijd op de stoep. Dat kwam goed uit, want hij had last van z’n ingewanden en wilde nog graag even naar de wc. Toen ook Raymond en Eric gearriveerd waren, zoefden we ruim op tijd naar Zierikzee voor de laatste avondwedstrijd van seizoen ‘25-‘26 (Een stuk makkelijker dan Souburg A met hun trip naar Denk en Zet, red.).
Altijd leuk om door de Pieterseliestraat te lopen.
Eric wilde graag op het vierde bord omdat hij de laatste tijd niet zo lekker speelt en de rest zat op rating. Ik speelde tegen Mark van Rooten die al heel snel heel lang ging nadenken. Zo kon ik even bij de andere borden kijken. Raymond had een Catalaan op het bord, een opening waarin hij naar eigen zeggen geen specialist is, maar desondanks stond hij met wit al lekker tegen Peter de Vrieze. In een poging de witte activiteit in te dammen dwong Peter damesruil af, maar Raymond had nog een leuk tussenzetje en won een paard. Peter stuurde nog een pionnenstorm richting Raymond en even leek het er nog op dat er eentje ging promoveren. Gelukkig bleek het allemaal gevaarlijker dan het was, de angel was eruit en het eerste punt was binnen. 0-1
Op het tweede bord had ik zwart tegen Mark die ruim honderd punten meer heeft dan ik. Met de pionwinst op de twaalfde zet was ik dan ook best ingenomen. Mark won ‘m met geweld terug door een paardoffer op f7, maar na een serietje schaakjes stond hij toch gewoon een kwaliteit achter. Wel kreeg hij een geweldige aanval op de koningsvleugel die verzandde toen de dames geruild waren. In het eindspel maakte ik nog een stom foutje dat gelukkig niet benut werd en toen Mark de toren op e5 zette was het 0-2.
Eric Bouman kreeg met zwart een Italiaanse opening op het bord en na wat afruil van stukken trok Erik de Vrieze met wit de regie op de damevleugel naar zich toe. Eric zag het hakblok al opdoemen. Op de 25e zet kreeg Eric de G-lijn open en kon hij enkele zetten later de toren erop zetten, terwijl Erik de Vrieze op de damevleugel de pionnen op a6 en b7 ging consumeren. Dat had De Vrieze beter niet kunnen doen, want de afstand tot de G-lijn was zo wel lang. Hij probeerde het nog met Tf3, maar die ging er -met nog twee minuten op de klok- met de dame op H5 gewoon af. Altijd zo leuk, een penning bij je tegenstander. Erik was sportief en schudde meteen de hand van Eric. 0-3
Alleen Frans zat nu nog achter het bord. Met z’n drieën zagen we hoe onze teamgenoot zat te ploeteren. Waren het de ingewanden of was Efraïm Pronk met 120 punten meer gewoon een maatje te groot? In ieder geval werd het zo 1-3.
Tot volgend jaar zeiden we opgewekt bij het verlaten van het pand. Vanaf de achterbank kregen we onderweg nog een college Vaderlandsche Geschiedenis en Archeologie, want eigenlijk was Frans liever archeoloog dan schoenenverkoper geworden.
