In de derde ronde van de KNSB competitie is het eerste team van Souburg erin geslaagd voor het eerst in het 50-jarig bestaan van de club een wedstrijd in de 2de klasse te winnen. Dit gebeurde in thuiswedstrijd tegen LSG 3. Tegen dit op papier zwakste team van de klasse hadden we gemiddeld een ratingoverwicht van bijna 100 punten, maar uiteindelijk was het verschil onder de streep slechts een puntje. Maar we tekenen ervoor.
De chronologische volgorde van de wedstrijd is me een beetje ontgaan, maar mijn buurman Rogier was denk ik wel als een van de eersten klaar. Geen beestenboel deze keer, maar een rustige partij met een vreedzaam einde tegen een tegenstander met gemeenschappelijke Groningse schaakroots met schrijver dezes.
Mijn andere buurman Robin verging het wat minder voorspoedig. In zijn lijfopening werd hij geconfronteerd met een variant die een kritieke weerleggingspoging behelst. Als ik persoonlijk de zwarte kleur tegen deze variant zou verdedigen zou ik de neiging krijgen mijn toevlucht tot een zijvariant te nemen om wat in troebel water te vissen, want de hoofdvariant resulteert in een tamelijk vreugdeloze stelling die Robin helaas niet in een resultaat wist om te zetten.
Louis was tegen die tijd volgens mij ook al klaar met een partij waar ik niet veel van heb meegekregen. Wat ik wel meekreeg was de indruk van een voortkabbelende positionele partij die in een rustige remise eindigde.
Ook Hans op bord 1 vatte zijn partij samen als " was bij mij nooit meer dan iets beter", een indruk die ik ook had. Een net resultaat voor onze nestor op bord 1 met zwart.
Ook bij Ricardo een remise, maar niet zonder strijd. Ricardo had zich voorgenomen om deze keer een wat scherpere opening te spelen om de winstkansen met zwart wat vergroten, maar ook zijn tegenstander koos een positionele bestrijdingswijze en legde een goede pot op het bord die in een correcte puntdeling eindigde.
Nog 3 partijen over en wie heeft meegeteld komt op 1 nederlaag en 0 overwinningen bij verder remises. Er moest dus nog wat gebeuren.
Wie anders dan René trok het punt met wit over de streep. Hij rapporteerde dat zijn tegenstander in de opening een pion geofferd.Hij had daar zeker genoeg compensatie voor en had meerdere keren de mogelijkheid om af te wikkelen naar en toren/loper eindspel met ongelijke lopers. Na een paar onnauwkeurige zetten echter mocht René de felicitaties in ontvangst nemen in onderstaande stelling:
Tiggelman-Roosendaal na 52ste zet van zwart.
Na 53.Txd4 cxd4 54.Kb2 gaf zwart op. René had gezien dat beide partijen na 54..Kf5 55.Kxa3 Kg4 een dame halen. Zijn tegenstander mogelijk niet, anders had hij dat misschien nog even geprobeerd. Wit heeft wel een extra paard natuurlijk.
Dan de figuur op bord 6. De openingsvoorbereiding pakte niet bepaald slecht uit, getuige ook het feit dat mijn tegenstander na de partij aangaf een repertoireverandering te overwegen. Die meewind bleek ik ook wel nodig te hebben, want mijn brein werkte niet echt mee zaterdag en glitchte bij vlagen als Elon Musk bij een persconferentie, pogingen mijnerzijds om scherp te blijven middels 5 koppen koffie ten spijt.Het eerste teken dat het niet goed ging was dat ik rond zet 25 per ongeluk een vakje op mijn notatieformulier openliet. Elke zet nam ik me weer voor het te corrigeren, en iedere keer herinnerde ik me dat pas weer als ik mijn zet al had opgeschreven, tot ik uit wanhoop dan maar zet 41 omcirkelde zodat ik niet op zet 40 door de vlag zou gaan. Ondertussen probeerde ik op het bord zonder succes de zaak zo overzichtelijk mogelijk te houden. Mijn tegenstander had gelukkig voor mij ook niet foutloos gespeeld en zo stond ik onderstaande stelling nog steeds gewonnen:
Van der Kaap-Termeulen na 31..De2
Ik heb even een paar misperen overgeslagen, al moet ik er ter vergoeilijking bij zeggen dat de stelling ook duivels ingewikkeld was.
Hier zag ik dat 32.Le3 waarschijnlijk won, maar het vereenvoudigende karakter van 32.Pxd6 sprak me erg aan. Natuurlijk zag ik dat 32..Txd4 33.Dxd4 Pf3+ een dame wint tegen wat materiaal, maar ik heb gewoon 33. Pxf7+, toch? Voor de volledigheid: 33.Dxd4 is de eerste line van Stockfish, die de stelling die ontstaat waardeert op +5. U krijgt het idee over de kwaliteit van mijn resterende beoordelingsvermogen. Maar goed, mijn tegenstander speelt 32..Txd4, ik speel a tempo 33.Pxf7+ en na 33..Pxf7 wil ik bijna ook a tempo 34.Dxf7 spelen als ik toch nog 1x keer de stelling dubbelcheck:
Van der Kaap-Termeulen analyse na 34.Dxf7 Td1
Mijn reptielenbrein begon het een beetje over te nemen zo langzamerhand en van de 3 minuten die ik hier volgens mij nog overhad moest ik eerst 30 seconden besteden aan het onderdrukken van de impuls om op te geven , de stukken om te gooien en weg te lopen, en daarna nog een minuut aan het rumineren over hoe het mogelijk was dat zoiets kon gebeuren. In de tijd die ik toen nog over had slaagde ik er op de een of andere manier nog net op tijd in de beste zet te vinden, namelijk 34.Te3:
Ik heb wel eens vaker het fenomeen 'stellingsgeluk' meegemaakt, waarbij door toevalligheden in de stelling een speler een kans krijgt die eigenlijk niet 'verdiend' lijkt door het partijverloop.
Dit was echter de eerst keer dat ik getuige ben geweest van 'dubbel stellingsgeluk'. Na 34.Te3 is een afwikkeling geforceerd naar een eindspel van T+3pi tegen L+P. Normaal gesproken is het eindspel met de materiaalverhouding T+2pi tegen L+P ( die ontstaat onder andere in 1 van de hoofdvarianten van het Schots) ongeveer gelijk, dus je zou verwachten dat dit niet zomaar gewonnen zou zijn met 1 pion extra. Maar de pionnenstructuur is nu precies zo dat zwart de opmars van de witte damevleugelpionnen niet tegen kan houden. Bizar genoeg knippert Stockfish niet eens: de stellingswaardering blijft rond +4-5 gedurende de hele zettenreeks.
Nog was het niet klaar met de gekkigheid in deze partij echter, want in deze stelling kijk ik eens opzij naar de klok:
Van der Kaap-Termeulen na 39..h5
Nog in de war van het voorafgaande en mijn niet kloppende notatie ( op mijn formulier is zet 40 al gespeeld uiteraard) begrijp ik niet waarom er ineens bij beiden een half uur bij is gekomen en doe maar snel een zet.
Pas enkele zetten later valt me op dat er op de display aan de zijde van mijn tegenstander een vlaggetje staat en dringt het tot me door dat hij op zet 39 door de vlag gegaan moet zijn. Als ik eigenlijk meer informerend dan claimend vraag of dit inderdaad klopt, krijg ik een bevestigend antwoord en een toegestoken hand. Nou was de controle inmiddels weer terug en de stelling waarschijnlijk binnen enkele zetten rijp voor opgave, maar desondanks komt het toch in mijn top 3 vreemde partijsloten.
Zo, veel te veel woorden besteed aan mijn eigen gepruts. Maar dat is mijns inziens ook het prerogatief van de persoon die het corvee van het verslag krijgt toebedeeld.
Dan de matchwinner, niemand minder dan de heer Roeland Alders zelf, aan het woord over zijn partij:
Alders-Lafeber na 16..Pd4
"Dit is al totaal gewonnen. 17.Lxb7 Tab8 18. Lxa6. Kan nog wel, maar 18.Lf4 is veel sterker. Dacht met 18..Pe2+ dat dat niet kon. Maar na 19.Kf1 Pxf4 20.Txd7 is het totaal gewonnen. Wat ik deed was ook niet slecht, maar het eindspel verknalde ik eigenlijk. Met pion meer had ik nog kunnen proberen naar de koningsvleugel te gaan met m'n koning. Nu was het remiseaanbod genoeg voor de matchpunten". Waarop ons nieuwbakken erelid Albert Vermue reageerde: "Ach, het enige wat telt zijn de matchpunten". En daaraan heb ik weinig toe te voegen. Ze zijn binnen!
