In de 7e ronde van de wintercompetitie gebeurde er weer van alles. De topper tussen Jeroen en René stond op de agenda. Deze partij kende twee fraaie wendingen die helaas voor beide spelers (één wending per persoon) allebei niet op het bord kwamen.
Allereerst was het Jeroen (met wit) die in deze stelling vurig hoopte op 17…Pe5??
Dan zou namelijk heel fraai 18. Dxb6!! axb6 19. Pe7+ Kf8 (19…Txe7 20. Txd8+ loopt mat) 20. Pxf5 met stukwinst gevolgd hebben.
De vraag na afloop aan René of hij gezien had, wat er zou gebeuren na Pe5 kaatste hij terug met de vraag waarom hij überhaupt Pe5 zou spelen? Jeroen kon uiteindelijk niet veel beters verzinnen, dan dat Pe5 een goede reden was om wit een fraai dame-offer te laten plegen.
Na 17…h5 18. e4 Txe4 19. Pe7+ Pxe7 20. Txd8+ Lxd8 21. De8+ (daarom werd de toren op zet 18 naar e4 gelokt) Kh7 22. Dxd8 h4 23. Dd3 h3 24. Pd4 Dd5 ontstond de volgende stelling:
René hoopte hier dat Jeroen 25. Td1 zou spelen. Hij had bedacht dat na 25…Pf5! wit verplicht 26. Pf3 moest spelen (26. Pxf5?? Te1+ 27. Txe1 Dg2 mat), waarna 26…Td4!! wel de ultieme killer zou zijn geweest!
Wit kan dan nog wel 27. Dxf5+ Dxf5 28. Pxd4 proberen, maar dat wordt een hopeloze strijd met de continue matdreiging op g2. Maar nu was het Jeroen zijn beurt om zich verwonderd af te vragen waarom je überhaupt Td1 zou spelen, als je ook torens kan ruilen? Na het gespeelde 25. Te1 (25. f3? Dxd4+ met schaak) f5 26. Txe4 fxe4 leek zwart ook goede zaken te doen (nu vooral geen zetten als De3 vanwege Pf5 met dodelijke dreigingen op g2 of de onderste rij), maar Jeroen vond nog net de dooddoener 27. Db5!
René schatte het eindspel na dameruil in als kansrijker voor wit, dus werd gekozen voor remise via 27…Dxd4 28. Dh5+ Kg8 29. De8+ en eeuwig schaak.
Ook op de andere borden werd er volop strijd geleverd. Zo speelden Almer en Henrik een leuke scherpe Franse variant, waarbij Almer het iets te scherp speelde en materiaal verloor. Ook Anton (tegen Raymond) en Yvo (tegen Leo) waren iets te scheutig met hun materiaal. Bij de meeste andere partijen was het veelal eenrichtingsverkeer richting de zwarte koning, zonder puntendelingen. Alleen Cas kon dat tegen Alex niet omzetten in een vol punt en moest met twee pionnen meer in een halfje berusten. Ook Albert kreeg opeens nog kans op een resultaat, nadat hij in zijn geliefde Morra de gambietpion nooit meer terugzag. Louis was echter net op tijd weer wakker en pakte de laatste tegenkans die hij nog kreeg om het volle punt te noteren.
