Ambitieloos halfje net voldoende voor ambitieus Souburg

Binnenkort wordt het 50-jarig jubileum gevierd van Schaakklub Souburg. Hoewel ik mijzelf  slechts sinds enkele jaren tot de leden mag rekenen, is me ondertussen al wel duidelijk geworden dat die vijftig jaren al heel wat tradities hebben opgeleverd en dat het in ere houden van deze tradities binnen SKS ook hogelijk gewaardeerd wordt. Enkele voorbeelden zijn het jaarlijkse oliebollentoernooi, het pepernoten toernooi, de kroegentoernooien,het 5+0 vluggeren ipv 3+2 (terwijl er gewoon met elektrisch klokken wordt gespeeld),of de uitdrukkingen die steeds weer terugkomen, zoals de 'Cees Rouw Loper'. Ik ken de beste man niet, maar binnen SKS heeft zijn statuur door zijn be(of mis?)handeling van lopers bijna mythische properties bereikt en naar verluid zal er nog een door mij met veel anticipatie tegemoet gezien interview gepubliceerd worden met deze levende legende ter gelegenheid van het jubileum. 

Een andere, maar minder gewaardeerde, traditie is het abonnement  op een 2de (of 3de) plaats van het eerst team in de 3de klasse.  

En zo ging het toch nog ergens om tegen Overschie, want als we heel dik zouden  winnen  hoefden we minder dik te winnen van Dordrecht om een kans op het kampioenschap en het verbreken van deze traditie te hebben. Tja, fat chance mijns inziens, maar uw verslaggever blijkt dan ook veruit het minst ambitieuze teamlid en dus mag mijn mening niet als maatgevend gezien worden. 

Mijn tegenwerping dat we maar blij moeten zijn niet in de 2de klasse te spelen omdat we dan mogelijke uitwedstrijden naar oorden als Enschede of Zuid-Limburg in het verschiet hebben werd dan ook weggehoond.  

En zo stonden tegen Overschie zeven tot de tanden bewapende SKS'ers aan de start; de ambitie spoot bij sommigen nog net niet uit de oren.  

Dat uw verslaggever ("De derde klasse is toch ook leuk en ik heb mijn beste tijd wel gehad dus mag ik op een laag bord? ") bij dit gezelschap flets afstak mag duidelijk zijn. 

Toch kan ik nog wel een positief punt over mijn optreden noemen, namelijk dat ik consequent ben. Want ambitieus kun je het toch moeilijk noemen als je na 15 zetten remise aanbiedt tegen een tegenstander met 200+ minder ratingpunten. Dat Stockfish de slotstelling  waardeert op circa +3 in het voordeel van mijn tegenstander wijst er echter op dat het aanbod  hoewel vroeg desondanks toch nog maar net op tijd was. 

Zand over dit gedrocht van een partij wat mij betreft, maar niet zonder dat teamleider Ricardo mij ter penitentie opdracht gaf tot het schrijven het verslag. Een huiswerkopdracht van Mijnheer Klepke zit bij ons in de familie ( mijn dochter, die bij hem in de klas zit, rolt bij het voorlezen van deze zin met haar ogen: "Wauw!").  

Verbazend genoeg was Hans vrijwel tegelijk met mij klaar. Zijn tegenstander probeerde Hans' spel met een mijns inziens wat opportunistische openingsvariant te ontregelen, maar dat ging maar 10 zetten gelijk op. Een overtuigende overwinning.  

Een blik op de resterende 6 borden gaf mij reden tot zorg. Enkele jaren geleden verpletterden wij een tegenstander met 7,5-0,5. Rogier, de enige persoon die toen remise speelde, moest het vervolgens ontgelden : "Doe hem maar een halve portie", of "Moeten we nu je Rog noemen?" waren maar enkele van de dingen die hem toegevoegd werden. Nu is mijn naam niet zo makkelijk te halveren  als die van Rogier, maar het creatieve gevoel voor humor van mijn teamgenoten indachtig vreesde ik op dit punt toch voor een monsteroverwinning van de onzen.  

Egoistisch? Zeker, niets menselijks is mij vreemd. En misschien invoelbaar als je nagaat dat  Rogier hier jaren later nog over terug moet horen.  

Toen begonnen de kansen echter te keren. Was het medelijden van mijn teamgenoten? Was mijn gebrek aan slagkracht besmettelijk? Geen idee.  

De remises van Robin en Rogier waren vrij regelmatig, na voldoende strijd, en tegen de op papier sterkste tegenstanders. Geen kwaad woord over te zeggen.  

Maar Roelands veelbelovende stelling was als sneeuw voor de zon weggesmolten tot een totaal verloren paardeindspel, dat nog slechts werd gerekt doordat zijn tegenstander om voor mij onduidelijke redenen (misschien wilde hij langer van zijn stelling genieten?) weigerde zijn a-pion naar de overkant te schuiven. De einduitkomst werd hierdoor niet veranderd helaas.  

Toen ook de mij veelbelovend toeschijnende stelling van Rene verpieterde tot een remise toreneindspel (het bleek deels gezichtsbedrog, Stockfish zag welgeteld 1 gemiste winstmogelijkheid die niet echt voor de hand lag) en Louis' dominante paarden ineens van het bord verdwenen bleken te zijn zodat hij een eindspel mocht gaan spelen met 1-2 pionnen tegen een stuk  zag het er even naar uit dat we niet eens zouden gaan winnen.

Gelukkig hadden we nog het ijzer Ricardo in het vuur. 'De Verlosser' is in veel opzichten mijn schaak-antithese: openingstheorie vs soort van freestylen, titelloos vs Fide-Meester, afhaken vs doorzetten. Gelukkig deed dit ook vandaag opgeld, en won hij een eindspel op bord 1 in zijn kenmerkende 'grind'-stijl.  

Toen stond het dus 4-3 en mocht Louis proberen het beslissende halfje binnen te slepen. Of althans dat was mijn visie op zijn stelling. Een eindspel met toren+3 (later 2) pionnen (Louis) vs toren+paard+1 pion ( tegenstander). Louis kon afwikkelen naar toren vs toren+paard zonder pionnen. Potremise. Ik heb het zelf ooit  nog 50 zetten lang getracht te winnen, maar ik kreeg dit ook tegen een 1800-speler niet voor elkaar. De torenpartij kan het bijna niet fout doen.    

Hier bleek nogmaals het paradigmaverschil: waar ik met beide handen de remise dankbaar aangegrepen zou hebben, bleek Louis min of meer op winst te spelen. Nadat zijn tegenstander de remise uiteindelijk toch had "afgedwongen" gaf Louis aan het gewoon nog even te hebben willen proberen. Waarvan acte.  

Zo werd nog 4,5-3,5 gewonnen en bleek mijn schaamtevolle halfje toch nog van nut. We moeten nu wel met 7-1 van Dordrecht winnen om ze bij te halen, maar ik verwacht dat ik wel de enige zal zijn die hier een hard hoofd in heeft.