In navolging van Ricardo's "Ik ben een piloot" een ontboezeming mijnerzijds met betrekking tot het besturen van vervoermiddelen. Het halen van mijn rijbewijs was al een behoorlijke verzoeking, en toen ik uiteindelijk 3x was gezakt streek de 4de examinator met zijn hand over het hart (of misschien vond hij het zielig dat ik een staatsexamen zou moeten  doen) met  woorden van de strekking dat het rijden me weliswaar niet natuurlijk af ging, maar dat ik zijns inziens geen gevaar op de weg vormde. Dit is misschien wel grootste compliment dat ik  ooit over mijn rijstijl heb gekregen en ik heb in de daaropvolgende decennia met redelijk succes getracht zijn vertrouwen niet te beschamen door geen brokken te maken. Maar dat autorijden niet mij hobby is blijft buiten kijf staan en ik vermijd het dan ook tenzij de nood niet op een andere wijze gelenigd kan worden. 

Vanwaar nu dit verhaal in een verslag over schaakwedstrijd? De reden hiervoor is dat de autoreis naar Tholen voor de wedstrijd tegen Denk en Zet A deze keer wel het grootste avontuur van de avond vormde, en ik me daardoor haast een beetje schuldig voel dat ik mijn snor weer voor het chauffeuren drukte.  

Na een probleemloze rendez-vous met Hans en Rene op het Obesitasplein in Goes ( waarbij Rene nog het erekruis verdiende door  zich als een soort boeienkoning achterin op te vouwen zodat ik voorin maar niet wagenziek zou worden) ging het op naar de carpool  voor de Zeelandbrug, waar afgesproken was dat we bij Ricardo in zouden stappen en zo in 1 auto de reis naar Scherpenisse zouden vervolgen. 

Aangekomen op carpool 'De Tol' in de schaduw van de Zeelandbrug was het wachten vervolgens tevergeefs op de  De Verlosser. Terwijl wij ons ophielden bij een aftandse picknicktafel  die de sporen van een recent gepleegd misdrijf leek te dragen in de vorm van enkele wel of niet in stukken gebroken sleutels en een gecrashte fiets regen de minuten zich aaneen.  

In de tijd voor de mobiele telefoon hadden we waarschijnlijk echt een probleem gehad, maar nu konden we Ricardo gelukkig bellen: het misverstand was dat hij onder de 'carpool bij de Zeelandbrug' een carpoolplek bij Wilhelminadorp/Wolphaartsdijk had verstaan, en hij van mening was dat dat ook nog relatief dicht bij de Zeelandbrug was voor mensen die uit Vlissingen komen. En er was  vorige keer ook afgesproken.  

Ricardo dus in de achtervolging en eind goed al goed? Not yet.  Carpool 'De Tol' werd abusievelijk  voorbij gezoefd en voor hij het wist zat hij aan de andere kant van de Zeelandbrug.  

Nadat weer contact werd gelegd en uit was gekomen dat we 'haasje over' hadden gedaan konden wij op onze beurt beginnen aan een inhaalrace, met Rene weer netjes opgevouwen op de achterbank.  

Nu zou het toch wel goed gaan komen?  Ricardo werd gezocht op de carpool na de Zeelandbrug bij Wendy's, maar behalve een vrachtwagen met oplegger en twee Belgen vingen we bot. Het idee dat het carpoolen mogelijk beperkt zou blijven tot de laatste 200m voor de speelzaal begon nu wel serieus post te vatten. 

Groot was dan ook de blijdschap toen we elkaar dan toch mochten begroeten op een carpoolplek vlak voor Zierikzee. Nadat ik op laaghartige wijze informeerde of zwangerschapsdementie toch niet overdrachtelijk zou kunnen zijn, konden we dan uiteindelijk met zijn vieren vertrekken toen bleek dat ik voor deze opmerking niet de auto uit werd gezet. 

Maar nog waren de avonturen niet voorbij: over smalle, duistere landweggetjes ging de reis, en als de navigatie ons niet anders had verzekerd hadden we bepaalde afslagen waarschijnlijk niet hebben durven nemen uit angst ergens midden in een grasveld aan het eind van een doodlopende weg te belanden .  

Bekwaam echter stuurde De Verlosser zijn acolieten nu met vaste hand naar het licht: het zoldertje van Denk en Zet in Scherpenisse, dat toch nog onverwacht plots uit de duisternis voor ons opdoemde.  

Vijf minuten te laat slechts. De DEZ'ers zeiden begrijpend:'De Vlaketunnel, he?' waarop uiteraard gretig werd geknikt van onze kant.  

U begrijpt nu waarom de wedstrijd zelf na zo'n avontuur maar een bijrol speelt in dit verslag. 

Hans opende op bord 4 de score met zwart tegen Rick vd Breevaart door zijn tegenstander vanuit een symmetrische stelling knap te overspelen.Hulde! 

Ricardo verdient een compliment dat hij na al het gebeurde toch nog genoeg energie over had om zich enigzins op een schaakpartij te concentreren. Hij had de pech dat zijn tegenstander Dig de Graaf in een scherpe stelling met tegengestelde rokades bewees over een goed stellingsbegrip te beschikken en een hele aardige partij op het bord legde. Dientengevolge kwam Ricardo dan ook niet verder dan een vrij correcte remise.  

Mijn eigen partij met Joost van Eenennaam kende een vrij rommelige openingsfase waar eerst ik, toen mijn tegenstander het initiatief kon pakken. Toen ik uiteindelijk toch een plusje kreeg, begon mijn opponent grote hoeveelheden bedenktijd te verstoken, zodat het tijdsverschil op een gegeven moment opliep tot ongeveer een half uur. Die tijd miste hij op het einde, toen ik hem slordig spelend nog wel wat kansen gaf. Onder druk van het spelen op increment ging het definitief mis, en nadat ik in overwegende stelling en met op de klok iets van 20 vs 1 minuut een remiseaanbod na ampele overweging toch maar van de hand wees, was het pleit na nog enkele zetten beslecht.  

Rene was als laatste bezig, en speciaal voor hem nog een diagram: 

  Tiggelman-Vd Pluijm na 6.Lg2

Toen Rene zich bij wijze van voorbereiding wilde verdiepen in zijn laatste partij tegen Rick uit 2023 bleek de notatie zoek. In zijn verslag had hij een mooi diagram opgenomen, maar dat was al zover in het middenspel dat het niet meer van hulp kon zijn. Maar dat zal ons niet nog een keer gebeuren! 

Rene had kansen, maar de aalgladde Vd Pluijm wist van de haak te glippen en de remise veilig te stellen: 1-3. Het kampioenschap was al binnen, maar toch lekker om met 100% in matchpunten af te sluiten.

En zo konden we na een mooie schaakavond de terugreis aanvaarden, en deze verliep gelukkig zonder incidenten. Hieronder nog de scoredetails: