De competitiewedstrijd van 10 januari moest destijds worden afgelast vanwege de winterse omstandigheden, maar op zaterdag 28 maart stond de inhaalwedstrijd eindelijk op het programma. In De Crabbehoeve mocht Souburg 1 aantreden tegen koploper Dordrecht 1. Dordrecht geldt op papier als het sterkste team in de gehele 3e klasse en had dat tot nu toe overtuigend bewezen: elke wedstrijd werd gewonnen met minimaal 5,5-2,5. In De Crabbehoeve zelf waren de cijfers zelfs nóg indrukwekkender, met telkens minstens 6,5 bordpunt per wedstrijd. Bij winst – of zelfs een 4-4 gelijkspel – zouden zij met nog één ronde te gaan het kampioenschap al veiligstellen. Aan ons, als nummer twee, de taak om daar een stokje voor te steken, of op zijn minst zo veel mogelijk weerstand te bieden.
We moesten het doen zonder Rogier, die vanwege verplichtingen in Engeland verstek moest laten gaan. Roel nam zijn plaats als invaller in.
Aan bord 1 speelde ik – tot mijn eigen verrassing – tegen IM Mark Timmermans. Op het bord verscheen een uitermate theoretische variant die ik redelijk kende, maar zeker niet tot in de kleinste finesses beheerste. Mijn tegenstander bleek duidelijk beter ingevoerd. Toch bleek achteraf dat de variant zó dicht tegen de remisemarge aan ligt, dat er nauwelijks mogelijkheden zijn om het spel echt op scherp te zetten. Er zat simpelweg te weinig muziek in de stelling om door te spelen. Rond 14:15 uur werd daarom de vrede getekend: ½-½.
Niet veel later volgde René met eveneens een remise tegen Tony Zhang. René kwam terecht in een systeem dat hem goed ligt en dat hij enkele dagen eerder nog had geoefend op de clubavond met Jeroen. Tony bleek echter strategisch zeer degelijk en wist het witte initiatief effectief te neutraliseren. Ook hier bleef er weinig anders over dan een puntendeling. De stand kwam daarmee op 1-1.
Roel deed het eveneens verdienstelijk en hield Ben Sitton op remise. Hoewel Roel gaandeweg wat meer ruimte wist te veroveren, bleek het lastig om dat voordeel concreet te maken. Uiteindelijk bleef het evenwicht behouden: 1½-1½.
De eerste nederlaag viel aan bord 5, waar Hans in actie kwam. In de opening leek hij juist prettig uit de startblokken te komen, in een structuur die hij ook zelf met de andere kleur speelt. Vanuit de analysezaal kwamen echter al snel minder positieve signalen: ergens was het misgegaan en zijn stelling bleek ineens problematisch. Niet veel later werd dat bevestigd op het scoreformulier: 1½-2½.
Bij het samenstellen van de opstelling had ik gehoopt dat Roeland zijn vertrouwde wapen tegen 1.d4 op het bord zou krijgen – en dat bleek gelukkig het geval. Roeland kent de ins en outs van deze opening uitstekend en wist met solide spel een knappe remise te behalen tegen een tegenstander met zo’n 200 ratingpunten meer. Daarmee bracht hij de stand op 2-3.
De beslissing in de wedstrijd viel kort daarna, toen zowel Jos als Robin vrijwel gelijktijdig hun partijen beëindigden. Jos kreeg het London-systeem tegenover zich en wist dit aanvankelijk behoorlijk te neutraliseren. Hoewel wit een klein positioneel plusje had, leek er nog niets aan de hand. Toch bleken de witte stukken, en met name het paard, gevaarlijker dan gedacht. In combinatie met dreigingen richting de zwarte koning kantelde de partij, en na een tactische wending werd Jos zelfs mat gezet. Met die 2-4 tussenstand was het duidelijk: Dordrecht had genoeg gedaan om het kampioenschap veilig te stellen. Ook Robin kwam goed uit de opening en leek op de damevleugel serieuze kansen te hebben. Zijn ruimtevoordeel gaf perspectief, maar bleek uiteindelijk onvoldoende om door te drukken. Zijn partij eindigde in remise: 2½-4½, en daarmee was de wedstrijd definitief beslist in het voordeel van Dordrecht.
Tot slot speelde Louis een interessante partij waarin hij een nieuwe opening probeerde. Door een zetverwisseling pakte dat echter niet helemaal uit zoals gehoopt. Tot overmaat van ramp kreeg zijn tegenstander de kans om op f7 te offeren. Toch wist Louis, via een combinatie van veerkracht en een vleugje geluk, te overleven. Sterker nog: in het eindspel bereikte hij zelfs een materieel voordeel van toren plus twee pionnen tegen een toren. In deze specifieke stelling bleek het echter onmogelijk om dat voordeel te verzilveren, waardoor ook hier remise werd overeengekomen. Eindstand: 3-5.
Dordrecht won daarmee verdiend, maar het mag gezegd worden dat Souburg meer weerstand heeft geboden dan enig ander team dit seizoen. Een prestatie waar we, ondanks de nederlaag, met enige tevredenheid op kunnen terugkijken.
Na afloop sloten we de dag in stijl af met een diner bij Villa Augustus – een locatie met een persoonlijk tintje, aangezien Jos hier halverwege de jaren 2010 in het huwelijk trad. De onderstaande foto is speciaal toegevoegd voor de insiders: je moest er simpelweg bij geweest zijn om hem volledig te begrijpen.
