Schuifelschaak

Verslag: René Tiggelman

Als ik het zelf had bedacht, zou ik het een geniaal tactisch masterplan hebben genoemd. Drie remises en één overwinning brachten SKS A de zege in de uitwedstrijd tegen Goes A. Maar ik had het niet zelf bedacht! Integendeel, geen van de remiseschuivers overlegde ook maar één seconde met mij, de teamleider, voordat ze besloten het punt te delen. Toch eens aan mijn collega-teamleiders vragen of ook zij slechts sloofjes zijn. Goed voor saaie administratieve klusjes en het geregel vooraf, verder geacht zich nergens mee te bemoeien.

Eén speler maakte het wel heel erg bont. Terwijl ik me nog zat af te vragen of ik de achternaam van mijn tegenstander met één of twee f-en moest schrijven (ik gokte verkeerd, sorry Rinus), was Jos al klaar. Zijn opsommen van alle smoezen voor deze minimale inspanning (vroeg op, lastige patiënten etc….) duurde bijkans langer dan de partij zelf.

Hans noteerde het tweede halfje. Blij dat hij een mislukte opening had overleefd, maar niet blij genoeg om de gelijke stelling die eindelijk op het bord stond verder te spelen.

Ricardo leek wél ambitie te hebben en richtte al zijn stukken op de koningsvleugel van mede-FM Grochal. Niet zonder succes, want in de diagramstelling staat wit inderdaad zeer prettig. Om te winnen zou er waarschijnlijk nog wel enige tijd verstandig gemanoeuvreerd moeten worden, hoewel het ook snel zou kunnen gaan na bijvoorbeeld 1. … De7 2. Dg3 g5? 3. Pxe6! Dxe6 4. gxf5. Maar er werd helemaal niet gemanoeuvreerd! Tegelijk met zijn laatste zet (Pf4) had Ricardo namelijk remise aangeboden. Iets dat door Grochal dankbaar werd aanvaard. Ricardo’s tas met smoezen was aanmerkelijk minder diep dan die van Jos. “Jij stond zo goed”, was eigenlijk zijn enige excuus.

Tsja, daar kon ik eigenlijk niet veel tegenin brengen. Ik stond inderdaad erg goed en, ook niet onbelangrijk, ik zat ook nog eens heel erg lekker! SV Goes is weer eens verhuisd en speelt nu in een schoolgebouw waar de verwarming het ook buiten de lestijden doet en waar geschaakt wordt aan ruime tafels, sommige met stoelen, sommige met een soort zachtbeklede tweezitsbankjes. De Goese diva Joey Grochal vindt de bankjes helemaal niks en had blijkbaar al vooraf een tafel met stoeltjes opgeëist. Ik belandde zo op een bankje en werkelijk waar: ik zat héérlijk. Zeker met na slechts 15 zetten al deze stelling voor me op het bord.

Tegenstander Rinus Burgerhoff (!) verdedigde zich met de zwarte stukken nog wel taai, maar moest uiteindelijk in een toreneindspel met twee witte pluspionnen toch de koning omleggen. Zo wonnen wij de wedstrijd dus met 2,5 – 1,5.

Vorig jaar oktober schreef ik na onze overwinning op Goes vol bravoure “we benne kampioen”, ook al moesten er toen nog zeven rondes worden gespeeld. Nu hoeven we er nog maar zes, geen enkele reden dus voor het bestuur om ook dit seizoen niet alvast een fles champagne in de koelkast te zetten. Met drie kleine glaasjes en een extra groot glas voor de teamleider. Iets moet het toch de moeite waard maken?!